Wat gebeurt er als je een intiem spraakbericht naar je knappe baas stuurt?

Je verliest je baan. Of je waardigheid.

Bij mij was het… allebei. En ook nog mijn onschuld.

Het was n uur ‘s nachts.

Een lange dag, een leeg bed, n glas wijn te veel.

En een beeld van hem in mijn hoofd dat maar niet wilde verdwijnen.

Damon Kane.

Mijn baas. IJskoud, beheerst, onmogelijk.

De man die me overdag in vergaderzalen behandelt alsof ik lucht ben en me ‘s nachts toch geen oog laat dichtdoen.

Dus deed ik wat elke verstandige vrouw zou doen.

Ik pakte mijn telefoon en zette rustgevende muziek op.

Ik sloot mijn ogen.

Ik stelde me voor dat hij hier was.

En ik verloor mezelf volledig.

Wat ik niet doorhad:

Het per ongeluk verstuurde spraakbericht, ondertussen.

Naar mijn baas.

47 seconden. Met mijn gekreun. En hij heeft het beluisterd.

De volgende ochtend lag er een briefje op mijn bureau.

Geen ontslag.

Slechts drie woorden, in zijn onberispelijke handschrift:

“Mijn kantoor. Nu.”

Ik ging ervan uit dat ik ontslagen zou worden.

In plaats daarvan deed hij de deur op slot.

Leunde tegen zijn bureau.

En zei met die diepe, kalme stem:

“Je kreunde mijn naam. Laat me nu zien wat je je voorstelde.”

Wat moet ik nu doen?